Om het eind van het schooljaar te vieren voor de leerlingen (van ongeveer 11 jaar) van de 6e graad op de Los Andes school – een Teresiaans instituut – werd een uitstapje georganiseerd naar een atletiekclub van de "Banco de Chile" in Santiago. Daaraan werd deelgenomen door 23 meisjes en hun leraren. Marcela Antúnez Riveros, een pienter en levendig meisje van 11 jaar dat ook mee ging, vertelt haar verhaal:

’Het was 7 december 1988 toen we naar de club van de "Banco de Chile" gingen. Ik denk dat wij met 28 leerlingen waren. Toen wij aankwamen, gingen wij direct ons omkleden om te gaan zwemmen. Later gebruikten we de lunch. We kregen gebraden kip en een drankje. Ik at in mijn doornatte zwempak, dat ik aanhad onder mijn jurk. Toen wij hadden gegeten,werd ons opgedragen om minstens een uur te wachten alvorens weer te gaan zwemmen. Ik kon niet zo goed zwemmen, maar ik ging toch mee naar het zwembad in een minder diep gedeelte. Het andere gedeelte was erg diep. Ik raakte versteend van angst toen ik afgleed naar het diepe water. Ik riep om hulp, maar niemand hoorde mij. Twee meisjes zwommen vlak bij me en ik schreeuwde, maar ze hoorden me niet. Ik begon te zinken en kreeg water binnen: ik had het gevoel dat ik stikte. Ik voelde me helemaal stijf van angst en ik dacht dat dit mijn einde was.’ Het was net drie uur geweest.

Hoelang bleef Marcela onder water voordat de badmeester, Juan Carlos, haar redde? Het is niet bekend. Toen haar klasgenoten merkten dat één van hen ontbrak en ze een schaduw opmerkten op de bodem van het zwembad, begonnen ze te schreeuwen om hulp. De badmeester dook snel in het water om haar te redden. Toen hij haar naar boven bracht, was zij helemaal blauw. Haar tong hing uit haar mond, haar ogen rolden en haar buik was opgezwollen. Hij legde haar aan de kant van het zwembad om haar te reanimeren.

Terwijl dit allemaal gebeurde, stonden de andere meisjes aan de kant te huilen en te roepen: "Marcela is dood!" De leraren-begeleiders waren ook hevig geschrokken. Eén van hen stelde voor om te bidden tot Teresa de los Andes om Marcela te redden. "Zij is de enige die haar kan helpen." Een van de meisjes vroeg:" Wat heeft het voor zin om te bidden voor de redding van Marcela, als zij al dood is?" Andere meisjes riepen toen: "Als zij dood is, Teresa, breng haar dan weer tot leven!"

Marcela was eigenlijk niet dood, maar wel ernstig eraan toe. Er was geen teken van leven, ondanks de reanimatiepogingen. Hoe lang heeft ze bij het zwembad gelegen? Een paar minuten, zeggen sommige ooggetuigen. Wegens de wanhopige situatie had niemand aan een ambulance gedacht. Onderwijl dat de andere meisjes tot Teresa de los Andes om hulp bleven bidden, maakte Marcela plotseling een boer-achtig geluid, een teken dat God, Teresa had verhoord. Daarna raakte Marcela echter weer buiten bewustzijn.

Zo werd ze naar de Duitse kliniek gebracht, niet ver van de club. In de ambulance werd haar voor 't eerst na het ongeval zuurstof toegediend. Het was 3,34 uur toen zij werd opgenomen en de diagnose was: ernstige verstikking ten gevolge van verdrinking. Dokter Gabriel Muñoz, die Marcela op de afdeling eerste hulp had ontvangen, verklaarde tijdens het verhoor: "Ik heb helaas veel kinderen moeten opnemen die verdronken en ten gevolge daarvan gestikt waren. Gezien Marcela’s toestand toen zij aankwam, verwachtte ik dat ze niet langer meer dan één of twee dagen zou leven. Gebrek aan zuurstof als gevolg van verdrinking beschadigt verschillende organen, zoals de hersenen, het hart en de lever. Een paar dagen daarna zouden de hersens gaan opzwellen en zou zij hartproblemen krijgen, die vergelijkbaar zijn met een hartaanval. Als iemand naar mijn mening had gevraagd toen Marcela aankwam, zou mijn prognose heel somber zijn geweest. Als iemand twaalf uur later om mijn mening had gevraagd, zou ik een heel gunstige prognose hebben gegeven."

Ïn feite duurde het niet twaalf uur, maar een uur voordat Marcela weer stabiel genoeg was om van de afdeling eerste hulp naar de IC overgebracht te worden, want zij ademde weer zelf. Zij zou volledig herstellen. Toen de neuroloog, dokter Erazo, haar onderzocht, was hij verbaasd te zien hoe goed het met haar ging. Hij had uiteraard de uitslag van het onderzoek op de afdeling eerste hulp gelezen en hij wist dat de zuurgraad in haar lichaam betekende dat een grote hoeveelheid koolzuurgas zich had opgehoopt, -iets wat gebeurt als iemand niet meer ademhaalt. Als dat 3-4 minuten duurt, is de neurologische beschadiging onvermijdelijk, al is dat soms maar tijdelijk. Na 4 minuten is de beschadiging permanent. Dokter Muñoz schatte dat Marcela meer dan 5 minuten onder water was gelegen Daaraan moet nog de tijd worden toegevoegd die nodig was om haar uit het water te halen en ook de minuten die zij aan de kant van het zwembad had doorgebracht. Al die tijd had Marcela niet geademd. De medische wetenschap heeft daar geen verklaring voor. Dit was het unanieme oordeel van de 5 doktoren die Marcela in Rome onderzochten, voor de Congregatie voor Heiligverklaringen. Ze noemden haar casus buitengewoon.

Normaliter, blijft iemand die een verdrinking overleeft voor altijd een teer plantje. Dankzij de voorspraak van Teresa de los Andes - en de gebeden zoals die bij het zwembad waren begonnen, werden voortgezet gedurende 4 dagen dat Marcela in het ziekenhuis lag-, herstelde Marcela volledig en was er geen sprake van schadelijke gevolgen.